اگر برای مهاجرت آماده می‌شوی، احتمالاً یکی از اولین چیزهایی که درباره زبان انگلیسی بررسی کرده‌ای، نمره موردنیاز آیلتس یا تافل است. اما یک سؤال مهم‌تر وجود دارد:
آیا همان سطحی که برای گرفتن مدرک زبان لازم داری، برای زندگی بعد از مهاجرت هم کافی است؟
نه لزوماً.
ممکن است بتوانی در آزمون Listening نمره خوبی بگیری، اما وقتی وارد محیط واقعی می‌شوی، صحبت کردن مردم با سرعت طبیعی، لهجه‌های مختلف، اصطلاحات روزمره یا حتی یک مکالمه ساده تلفنی برایت دشوار باشد.
تجربه برخی مهاجران نیز نشان می‌دهد که داشتن نمره خوب در آزمون لزوماً به معنای آمادگی کامل برای درک زبان در زندگی واقعی نیست؛ حتی افرادی با نمره‌های بالای آیلتس از ادامه داشتن این چالش بعد از مهاجرت گفته‌اند.
بنابراین اگر هدفت مهاجرت است، بهتر است Listening را در دو مسیر ببینی:
آمادگی برای آزمون + آمادگی برای زندگی واقعی
در این مقاله بررسی می‌کنیم برای مهاجرت چه سطحی از لیسنینگ مناسب است، چه تفاوتی میان Listening آزمون و زبان واقعی وجود دارد و قبل از مهاجرت چطور می‌توانی مهارت شنیداری خودت را تقویت کنی.
لیسنینگ برای مهاجرت در چه سطحی باید باشد؟
یک عدد واحد نمی‌توان برای همه مهاجران تعیین کرد.
سطح مورد نیاز به کشور مقصد، نوع مهاجرت و هدف شما بستگی دارد. برای مثال، نیاز زبانی کسی که برای تحصیل در دانشگاه مهاجرت می‌کند با فردی که برای کار یا زندگی روزمره مهاجرت می‌کند یکسان نیست.
اما اگر سؤال این باشد که:
«برای اینکه بعد از مهاجرت بتوانم با خیال راحت‌تری انگلیسی واقعی را بفهمم، چه سطحی را هدف بگیرم؟»
معمولاً B2 می‌تواند هدف عملی مناسبی باشد؛ البته نه به‌عنوان یک الزام مهاجرتی، بلکه به‌عنوان یک هدف آموزشی برای عملکرد بهتر در موقعیت‌های واقعی.
در سطح های پایین‌تر، ممکن است بتوانید مکالمات ساده و آشنا را متوجه شوید، اما با پیچیده‌تر شدن موقعیت‌ها، سرعت صحبت یا تغییر موضوع، درک مکالمه سخت‌تر می‌شود.
به همین دلیل بهتر است به جای اینکه فقط بپرسید «چه نمره‌ای لازم دارم؟»، بپرسید:
«بعد از مهاجرت دقیقاً قرار است چه چیزهایی را بتوانم بفهمم؟»
این تغییر سؤال، مسیر یادگیری شما را هم تغییر می‌دهد.
آیا برای مهاجرت فقط نمره لیسنینگ آیلتس مهم است؟
اگر برای مهاجرت به نمره آیلتس نیاز دارید، نمره Listening اهمیت زیادی دارد؛ اما نباید آن را با میزان آمادگی شما برای شنیدن انگلیسی در زندگی واقعی یکی بدانید.
آزمون آیلتس مهارت شنیداری شما را در قالبی مشخص و استاندارد ارزیابی می‌کند. شما با نوع خاصی از سؤال‌ها، فایل‌های صوتی مشخص و شرایط کنترل‌شده آزمون روبه‌رو می‌شوید.
اما بعد از مهاجرت، کسی قرار نیست با فرمت آزمون با شما صحبت کند!
ممکن است در یک روز مجبور شوید:
- صحبت‌های همکار خود را در یک جلسه کاری دنبال کنید.
- از یک فروشنده درباره محصولی سؤال کنید.
- پشت تلفن با بانک یا شرکت بیمه صحبت کنید.
- صحبت سریع یک فرد بومی را متوجه شوید.
- در یک جمع چندنفره، موضوع صحبت را گم نکنید.
- در دانشگاه یا محل کار یک توضیح طولانی را دنبال کنید.
- با فردی با لهجه‌ای متفاوت از چیزی که به آن عادت کرده‌اید صحبت کنید.
بنابراین نمره آزمون می‌تواند نشان دهد برای آزمون آماده‌اید، اما به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که برای تمام موقعیت‌های شنیداری زندگی واقعی آماده باشید.
پژوهش‌های مرتبط با تجربه مهاجران نیز به همین فاصله میان زبان آکادمیک آزمون و زبان موردنیاز برای زندگی و کار واقعی اشاره می‌کنند.
برای مهاجرت، لیسنینگ آیلتس چند باید باشد؟
پاسخ این سؤال را نمی‌توان بدون دانستن کشور، نوع ویزا، دانشگاه یا شغل موردنظر با یک عدد ثابت پاسخ داد.
ممکن است برای یک مسیر مهاجرتی، حداقل نمره مشخصی در آزمون زبان تعیین شده باشد و برای مسیر دیگری شرایط کاملاً متفاوت باشد.
بنابراین اگر منظورتان از «چند باید باشد؟» حداقل نمره موردنیاز برای پذیرش یا ویزا است، باید الزامات رسمی همان مسیر را بررسی کنید.
اما اگر منظورتان این است که:
«چه نمره‌ای داشته باشم که از نظر شنیداری برای زندگی بعد از مهاجرت وضعیت خوبی داشته باشم؟»
اینجا داستان متفاوت است.
نمره آیلتس را بهتر است یک معیار برای سنجش سطح زبان بدانید، نه هدف نهایی یادگیری.
برای مثال، اگر به یک نمره مشخص رسیده‌اید، کار شما تمام نشده است. باید بررسی کنید آیا می‌توانید همان دانسته‌ها را در شرایط واقعی هم استفاده کنید یا نه.
هدف فقط گرفتن نمره نیست؛ هدف این است که بعد از مهاجرت کمتر احساس کنید زبان مانع زندگی روزمره‌تان شده است.
تفاوت لیسنینگ آیلتس با لیسنینگ در زندگی واقعی چیست؟
یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم اگر تمام فایل‌های Listening آیلتس را به‌خوبی متوجه شویم، پس هر انگلیسی‌ای را می‌توانیم بفهمیم.
در واقع، نوع مواجهه شما با زبان در آزمون با زندگی واقعی تفاوت دارد.
در آزمون معمولاً می‌دانید قرار است به چه چیزی گوش دهید و ساختار آزمون مشخص است.
اما در زندگی واقعی ممکن است:
سرعت صحبت تغییر کند.
فرد ممکن است سریع‌تر از چیزی که در تمرین‌های آموزشی شنیده‌اید صحبت کند.
کلمات به شکل طبیعی به هم متصل شوند.
آن چیزی که در ذهن شما به شکل چند کلمه جداگانه ثبت شده، در گفتار طبیعی ممکن است کاملاً متفاوت به گوش برسد.
لهجه ها متفاوت باشند.
بعد از مهاجرت ممکن است با افراد مختلفی از شهرها و کشورهای متفاوت صحبت کنید.
موضوع ناگهان تغییر کند.
در یک مکالمه واقعی نمی‌توانید از طرف مقابل بخواهید فایل صوتی را متوقف کند و دوباره پخش کند!
چند نفر هم‌زمان صحبت کنند.
جلسه کاری، مهمانی یا گفت‌وگوی گروهی با یک فایل آموزشی تک‌نفره تفاوت زیادی دارد.
به همین دلیل، برای مهاجرت بهتر است در کنار آمادگی آزمون، خودتان را با انگلیسی واقعی و متنوع نیز مواجه کنید.
اگر آیلتس ۷ بگیریم، یعنی لیسنینگ ما برای مهاجرت خوب است؟
نه لزوماً.
نمره ۷ یک دستاورد قابل‌توجه است و نشان می‌دهد عملکرد شما در چارچوب آزمون در سطح خوبی قرار دارد؛ اما نمی‌توان از این نمره نتیجه گرفت که شما در تمام موقعیت‌های واقعی، Listening کاملی خواهید داشت.
این تفاوت را می‌توان خیلی ساده توضیح داد:
آزمون می‌پرسد: چقدر می‌توانی این نوع انگلیسی را در این شرایط مشخص بفهمی؟
اما زندگی واقعی می‌پرسد:
چقدر می‌توانی وقتی شرایط قابل پیش‌بینی نیست، منظور آدم‌ها را بفهمی؟
بررسی تجربه زبان مهاجران نیز نشان می‌دهد که حتی افرادی با نمره‌های بالای آزمون ممکن است بعد از مهاجرت همچنان برای صحبت‌های طبیعی، محیط کار و ارتباط روزمره با چالش مواجه شوند.
پس اگر آیلتس ۷ دارید، به جای اینکه بگویید:
«پس Listening من تمام شده.»
بهتر است بگویید:
«پایه خوبی دارم؛ حالا باید آن را به شنیدن زبان واقعی منتقل کنم.»
این نگاه، مخصوصاً برای کسی که قصد مهاجرت دارد، بسیار کاربردی‌تر است.
بعد از مهاجرت با چه موقعیت هایی در Listening رو به رو می‌شویم؟
لیسنینگ بعد از مهاجرت فقط به این معنی نیست که بتوانید فیلم و سریال ببینید.
شما باید بتوانید اطلاعاتی را که برای زندگی‌تان لازم است، در زمان مناسب دریافت و درک کنید.
صحبت کردن مردم با سرعت طبیعی
ممکن است در کلاس زبان به صحبت‌هایی با سرعت کنترل‌شده عادت کرده باشید، اما در محیط واقعی مردم معمولاً با سرعت طبیعی خودشان صحبت می‌کنند.
هدف شما باید این باشد که فقط تک‌تک کلمات را تشخیص ندهید؛ بلکه معنای کلی صحبت را بدون ترجمه ذهنی مداوم متوجه شوید.
لهجه های مختلف
بعد از مهاجرت ممکن است فقط با یک نوع انگلیسی مواجه نباشید.
همکار، استاد دانشگاه، مشتری، راننده تاکسی یا همسایه شما ممکن است هرکدام لهجه متفاوتی داشته باشند.
بنابراین Listening خوب فقط فهمیدن یک گوینده آشنا نیست.